De rekening

Rat Miertje heeft een gezwel. Het bultje oogt in eerste instantie nog vrij onschuldig, maar blijkt na een paar dagen van afwezigheid te zijn uitgegroeid tot een verontrustend groot gezwel. Ik vrees het ergste, maar misschien dat er nog iets aan te doen valt. Miertje gaat mee naar de dierenarts.

Aan de balie van de dierenartsenpraktijk moet ik tot in detail de personalia van mijn rat doorgeven. Soort, kleur, leeftijd, probleem en naam. De assistente voert het allemaal in op de computer. Een kwartiertje later zal ze Miertje weer kunnen deleten. De dierenarts in kwestie durft een operatie niet aan. Miertje is opgegeven en krijgt een spuitje. Op de grijze mat van de behandeltafel blaast ze haar laatste adem uit.

Vijf minuten later sta ik weer aan de balie. Na een paar muisklikken volgt de rekening. 'Dat is dan twintig euro, alstublieft', zegt de assistente. Gemompel in de wachtkamer. Zoveel geld voor zo'n klein diertje? Ik vraag me bezorgd af hoeveel mensen zich door zo'n bedrag zouden laten weerhouden. Twintig euro om een diervriendelijk einde te maken aan een uitzichtloos en pijnlijk bestaan, of toch nog maar even aanzien of het lijdende beestje misschien ietsje goedkoper uit zichzelf doodgaat? Ik heb angstige vermoedens dat het vaak uitdraait op deze laatste voordelige keus.

Dierenartsen hebben hun kosten. Aan iedere behandeling hangt een prijskaartje, dat is logisch. Maar toch. Kleine knagers zijn vaak eigendom van kleine mensjes (kinderen) met kleine portemonneetjes (zakgeld). Misschien kan het tóch iets goedkoper? Nu is de knager het kind van de rekening.

Judith Lissenberg

Judith is auteur van de boeken 'De Syrische (goud)hamster als  gezelschapsdier', 'Dwerghamsters' en 'Tamme Ratten'.
Kijk voor meer  informatie op haar websites: KNAGERS! online, http://clik.to/knagers en Rattery van de Waterratten, http://clik.to/waterratten.