Mijn eerste knaagdiertjes

Toen ik een jaar of 8 oud was wilde ik een huisdier aanschaffen. Natuurlijk wilde ik het liefst een jong hondje maar dat vonden mijn ouders niet zo’n geslaagd idee. Een huisdier vonden ze trouwens sowieso niet zo’n goed idee.
Op een regenachtige dag vertrok ik stiekem op de fiets naar de dierenwinkel die een paar straten verder lag. Ze hadden er cavia’s, konijnen, vissen, parkietjes, en…….witte muizen!!!! Wat vond ik die toch schattig!! Ze keken me met hun kraaloogjes vleiend aan en hun staartjes kronkelden zich om mijn vingers.
Het deed me denken aan de kermis waar ik altijd ging kijken bij de Muizenstad. Ik zag het al voor me: ik zou van legostenen een heuse muizenstad gaan bouwen en van lege havermoutdozen een muizenkasteel gaan maken.
Ze kosten destijds maar 25 cent per stuk en even later zat ik weer op mijn fiets met een kartonnen doosje in mijn hand waarin 2 witte muisjes zaten. Vraag me niet of het mannetjes of vrouwtjes waren, dat had mijn interesse niet. Ik had gewoon mijn eerste huisdiertjes in handen en ik beloofde de witte knagertjes dat ik jarenlang goed voor ze zou zorgen. Wist ik veel dat muizen niet zo oud worden! Nu weet ik dat een muis na 2 jaar wel de langste tijd van zijn leven heeft gehad maar toen ik op de fiets naar huis reed kon ik niet vermoeden dat mijn muisjes die leeftijd nooit zouden halen. Sterker nog: Thuis aangekomen stond ik in de keuken met dat doosje in mijn handen. Toen besefte ik pas dat ik een kooi nodig had! Oeps, en die had ik natuurlijk niet! En toen bedacht ik ineens dat ik ook muizenvoer moest hebben. Dat was echter niet zo moeilijk want ik had gehoord dat muizen alleseters zijn en ze konden best wel van de tafelrestjes leven vond ik.
Mijn ouders waren niet zo blij dat ik muizen had gekocht. Ook zij herinnerden zich de Muizenstad van de kermis maar dan op een heel andere manier dan ik. Terwijl ik het beeld voor ogen had van lieve kleine muisjes die gezellig samen aan het spelen waren, hadden mijn ouders de stank van de mannetjesmuizen nog in hun neus hangen. Ze hadden allang gezien dat ik 2 mannetjes mee had gebracht.
Mijn vader had dan ook snel een oplossing voor het huisvestingsprobleem gevonden. Er stond nog een ronde vissenkom op zolder, daar konden ze zolang wel in. Na het eten zouden we dan een nieuwe kooi gaan maken. Nu zijn muizen echter behendige klimmers en binnen no time waren ze buiten de glazen bol te vinden, snoepend van de etensrestjes op de aanrecht. Ook daar had mijn vader een oplossing voor. Natuurlijk had hij dat want vaders hebben overal een oplossing voor nietwaar? Er werd een stuk doorzichtig huishoudfolie over de vissenkom gedaan en ja hoor, de muisjes konden er niet meer uit.
Na het eten ging ik weer bij mijn nieuwe aanwinsten kijken en ik zat al boordevol plannen hoe ik de nieuwe kooi zou gaan inrichten. Maar helaas……..misschien begrijp u al wat er gebeurt was……. Mijn vader had geen gaatjes gemaakt in het plastic!!!!! Ik dacht dat de muisjes moe waren en in slaap waren gesukkeld. Helaas werden mijn muisjes nooit meer wakker!!!! U snapt wel dat ik mijn vader sindsdien nooit meer heb gevraagd om voor mijn knagers te zorgen.

(c) Marian Heesbeen.