Het gaat goed met 'de jongens', de vier ratten die ik begin februari heb opgevangen nadat ze samen met 25 soortgenoten waren gedumpt in een leegstaand gebouw. De albino, de witte rex en de Siamees zien er uit als Hollands welvaren. Ik moet nu zelfs gaan oppassen dat ze niet te dik  worden. De Japanner blijft broodmager, maar oogt verder gezond en is zelfs de actiefste van het stel.

De snuffelige geluiden die in het begin door de geleden stress en kou uit het verblijf kwamen, zijn gelukkig verdwenen. Helaas is het niet met alle gedumpte ratten zo goed afgelopen. Een aantal bleek te ziek en is gestorven aan luchtweginfecties. Mijn kwartet woont probleemloos samen. Namen hebben ze nog steeds niet, het zijn en blijven gewoon 'de jongens'.

Wát hebben ze gegeten de eerste weken: bakken vol, half rattenvoer, half  hondenbrokken. Zelfs de plukken hooi die ze kregen om onder te schuilen werden in rap tempo geconsumeerd. Nog steeds hebben ze een lekkere trek: grote hondenkoeken, knaagstangen en yoghurtdrops verdwijnen als sneeuw voor de zon.

De jongens zijn bijzonder vriendelijk naar mensen, maar als het op de rest van hun omgeving aankomt zijn het allesbehalve helden. Tijdens het verschonen blijven ze angstvallig in hun verblijf, ook al is de kap er dan af en kunnen ze even 'buiten spelen'. Tijdens het eten geven klauteren ze hooguit op de kap, maar ook na drie maanden durven ze daar nog steeds niet echt van af te gaan. Soms loopt er eentje een rondje om het verblijf, maar zodra hij merkt dat hij de enige durfal is, weet hij niet hoe snel hij terug bij de rest moet komen. Ik dacht ze een groot plezier te doen met de hangmat die gratis bij de zak rattenvoer werd verstrekt, maar ze vinden het ding doodeng en durven er niet in te slapen.

Dat onderstreept maar weer eens hoe belangrijk het is een rat van jongs af aan goed te socialiseren, oftewel te wennen aan alles waar het dier in zijn latere leven mee te maken kan krijgen, zodat hij alles in zijn omgeving als normaal zal ervaren en onbevangen tegemoet zal treden. Mijn jongens zal dat waarschijnlijk niet goed meer lukken. Daarvoor hebben ze in hun rattenleventje net iets te veel meegemaakt.