Kleine Storm, hoe sterk ratten kunnen zijn

Dit verhaal gaat over mijn kleine Storm. Het diertje is inmiddels overleden, maar hij is een voorbeeld geworden. Ik las in een topic dat 'het allemaal wel mee zou vallen' zo lang het diertje nog at, dronk en vrolijk was. Dit ging niet over Storm overigens. Storm speelde, rende, at, dronk, kwam aan en straalde volop levenslust uit. Vandaar dat ik dit verhaal plaats; als waarschuwing.

Als er één ratje is dat de ernst van zijn kwaal heeft kunnen maskeren is hij het wel.

Zaterdag 25 februari 2006:

Let op! Na mijn tekst plaats ik foto's. Het zijn geen gruwelijke, bloederige foto's, maar als je heel gevoelig bent kijk dan niet.

Vorige week zijn wij Storm gaan halen. Storm is een klein dapper manneke dat zijn geboortedatum (vrijdag de dertiende januari) tegen zich lijkt te hebben. Tijdens de introductie ontstond er een introductie-botsing; hierbij werd hij precies op zijn ruggengraat gebeten en toen hij weg sprong viel hij van de eettafel. De wond op zijn ruggengraatje bloedde en stond wat open en zijn linker achterpootje deed niets meer. Binnen 5 minuten stond hij bij de DA op de behandeltafel waar hij een injectie met een pijnstillend middel heeft gehad (Metacam). Zijn pootje was (en is) nog doorbloed maar hij heeft er geen gevoel in; reageert niet op gemene pijnprikkels. Zijn andere achterpootje functioneert normaal. (dit sloot een gebroken rug uit) Hij is de hele middag bij de DA gebleven zodat er direct ingegrepen kon worden als hij een shock zou hebben/ krijgen. Dit is gelukkig niet gebeurd, hij bleef dapper en fit. De DA bood aan om een röntgenfoto te maken; hiermee kon zij alleen zien of er iets gebroken was. Aangezien zij aan een breuk ook niets kon doen besloot ik dat het manneke met zijn 5 weken dan ook niet onder een roesje hoefde voor een röntgenfoto (we wilden eerst maar kijken wat er gebeurde als de zwelling minder werd). Ik heb hem mee naar huis genomen, samen met een flesje Sulfatrim. Zo belandde hij niet gezellig in de groep maar alleen in de Duna. De volgende dag ben ik (na overleg met de DA) ook Carprofen gaan geven omdat hij veel pijn had.

Hij eet niet zoals een ritten hoort te eten, maar eten en drinken doet hij wel. Hij komt ook niet aan zoals een ritten het hoort te doen, maar hij komt zelfs wat aan. (een paar gram, maar toch) Er zat een bult op zijn ruggetje. Die bult liep diagonaal vanaf iets onder de wond op zijn ruggengraatje naar zijn linker heupje. Samen met het afhangende pootje maakt dit het erg moeilijk om te beoordelen of zijn ruggengraat nog recht loopt; deze lijkt een buiging te maken.

Vanmiddag kwamen we thuis en zijn ruggetje was nat. Er zat een forse plek op zijn rug en het eerste wat ik dacht was "toch een abces dus die bult". Er even aan ruiken maakte dat de twijfel kwam en we weer binnen 5 minuten bij de DA zaten. De DA vermoedt dat de huid aan het afsterven is maar durft ook niet met zekerheid te zeggen hoe dit komt. Het kan nog steeds zijn dat zich een abces vormt, er kan toch andere schade zijn. Ook de DA twijfelt sterk aan het recht zijn van de ruggengraat en heeft aangegeven dat het eventueel amputeren van het pootje, als dit echt verlamd blijft, geen ratwaardige oplossing is als de ruggengraat ook niet in orde is.

Voor nu... stoppen met de Sulfatrim zodat een eventueel abces de mogelijkheid krijgt om te rijpen en maar weer afwachten.

Ik krijg zelf het gevoel (puur gevoel) dat zijn heupje gebroken is; het steekt zo raar uit.

En mijn klein dapper manneke.... hij blijft maar levendig en raced op zijn manier op zijn drie pootjes nog steeds hard in het rond.

We hebben besloten om tóch een röntgenfoto te laten maken.

De zwelling wordt erger i.p.v. minder.

Als het op de foto foute boel blijkt te zijn laten we hem niet langer lijden en anders weten we misschien toch meer...

Maandag 27 februari 2006:

Mijn klein dapper manneke, dat me vanmiddag nog aan het uitdagen was en met me aan het spelen, bleek tóch zijn ruggetje gebroken te hebben. Hoe het diertje zo vrolijk heeft kunnen blijven; nog zo hard kon lopen en toch 21 gram aan heeft kunnen komen is me een raadsel. Hij wílde echt leven. We hebben hem in laten slapen.

Moniek Berkhout

Foto's