Russische dwerghamsters

De Russische dwerghamster komt in het wild voor in SiberiŽ, Mantsjoerije en de noordelijke delen van China. Deze bijna kogelronde dwerghamster wordt makkelijk handtam en is betrekkelijk verdraagzaam tegen soortgenoten en kan in tegenstelling tot de andere hamsters paarsgewijs (man-vrouw) gehouden worden. Wanneer ze minder licht hebben (bijvoorbeeld als de avonden langer worden), kunnen ze gedeeltelijk of helemaal wit worden. Dit wordt een wintervacht genoemd. Ze zijn dan natuurlijk niet geschikt voor de tentoonstellingen. De Russiche dwerghamsters moeten na een leeftijd van 13 weken als oud worden ingeschreven. Na een jaar loopt de tentoonstellingsconditie terug.



Een volwassen dier heeft een ideale lengte van 7-8 centimer, maar er zijn exemplaren die veel groter zijn. Tot 8 centimer wordt het nog als goed gezien, daarboven is te groot.

Een Russische dwerghamster heeft een aalstreep die van tussen de ogen over de rug tot de staartpunt loopt. Bij veel Russische dwerghamsters zie je dat de aalstreep net boven de staartpunt eindigd. De grens tussen buik- en dekkleur wordt gevormd door drie scherpe bogen tussen de voor- en de achterbenen.


Een Russische dwerghamster die een wintervacht heeft


De Russische dwerghamster lijkt heel erg op zijn soortgenoot de Campbelli dwerghamster. In de wetenschap worden zij als aparte soorten en niet als ondersoorten beschouwd. De verschillen zijn niet groot, maar zijn wel aanwezig: de kleur is anders, de oorvorm is anders, de kopvorm is anders, de staartlengte is anders, maar ook het geslachtschromosoom is anders. En dat laatste vinden de wetenschappers zo'n groot verschil om ze als aparte soorten aan te merken en niet als ondersoorten. Toch is het mogelijk om deze twee soorten te kruisen. Dit wordt absoluut afgeraden omdat vaak verkeerd gaat. En veel nageslacht zijn niet vruchtbaar (steriel). Toch zijn er fokkers geweest die erin geslaagd zijn om vele generaties door te fokken en exemplaren te fokken die tussen de Campbelli en de Russische dwerghamster inzitten. Deze dwerghamsters worden hybriden genoemd. Daardoor zijn de verschillen tussen de twee soorten kleiner geworden. Fokkers die voor keuringen fokken kunnen beste stammen gebruiken die zo zuiver mogelijk zijn en waar zo min mogelijk Campbelli in de achtergrond zit. Dit heeft te maken met de bouw en type. Bij de hybride dwerghamsters zie je dat dit veel onstabieler is en veel lastiger is om goed te krijgen.

Bij de Russische dwerghamsters zijn veel kleurmutaties ontstaan zoals mandarijn, zwart, russisch blauw, merle, pearl, geel-wildkleur, lilac, etc. Maar niet alle kleuren zijn van oorsprong een spontane mutatie geweest. Er zijn een aantal kleurvariaties die door het inkruisen met de Campbelli dwerghamster zijn ontstaan. Deze exemplaren zijn generaties lang op de Russische dwerghamster terug gekruist. Bij de selectie is de kleur behouden. Maar zoals je boven kunt lezen, zijn deze exemplaren hybride. Ook zijn er spontane mutaties ontstaan in hybride lijnen van de Russische dwerghamster.


Russische dwerghamsters zijn in vele kleuren te krijgen